17 Ekim 2000
İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ SPOR BİRLİĞİ BAŞKANLIĞI'NA
İ.Ü.S.B.'de Dağcılık Kolu'nu gerekli ön hazırlıkları tamamladıktan sonra, 8 Şubat 1982'de kurdum. O zamana dek İ.Ü.S.B.'de dağcılık sporu adına hiçbir şey yoktu. Ayrıca bu kolun spor yanında, dağlarda yapılacak bilimsel araştırmalara da olanak vermesini amaçlıyordum. Kuruluştan sonraki 10 yıl içinde İ.Ü.S.B. Dağcılık Kolu İstanbul'un en etkin ve yeterli dağcılık kuruluşu durumuna geldi. İlk yıl İ.Ü.S.B. binasında, sonra 5 yıl İ.Ü. Coğrafya kantininde cumartesi günleri 10.00 - 12.00 saatleri arasında, bundan sonra Kuyucu Murat Paşa Medresesi'nde Salı günleri 18.00 - 20.00 saatleri arasında verilen dağcılık dersleri; hafta sonlarında yapılan uygulama faaliyetleri; ardından kamplar ve tırmanışlar ile süren bir dizi çalışmayla bugüne dek Türkiye'ye kulüp ve ferdi lisanslı olmak üzere 423 sporcu kazandırılmıştır. Türkiye'de bu kadar çok dağcı yetiştiren bir başka dağcılık kuruluşu yoktur.
1995 yılı dolayında Avcılar Kampüsünde de dağcılık çalışmaları başlamıştı. Ne tür çalışmalar yapıldığını bilmiyordum, fakat İ.Ü. Merkez Kampüsteki dağcılık çalışmalarını, dağcıları ve özellikle beni hedef alan söylemler yapıldığı anlaşılıyordu. Örneğin, hiç tanımadığım, ilk kez karşılaştığım buradaki dağcıların şahsıma ve merkez kampüsteki dağcılara, sırasında hakarete varan davranışları, sürekli küçümseyen ve dışlayan tavırlarıyla karşılaştım. Bu tavırların bugün de değiştiği söylenemez.
Dağcılar arasında yaratılan bu çekişme İ.Ü.S.B. Başkanı Prof. Dr. Turgay ATASÜ'nün 01,F.170 sayılı yazısıyla resmi düzeyde sonuca bağlandı. Bu yazıda İ.Ü.S.B. Yönetim Kurulu'nun Dağcılık Şubesi Koordinatörlüğü'nü bana verdiği belirtilmekteydi. Bu yazının bir devamı olarak 01.R.164 sayılı Prof. Dr. Turgay ATASÜ imzalı yazı bütün fakülte dekanlıklarına ve yüksekokul müdürlüklerine gönderilerek benim İ.Ü.S.B. Dağcılık Koordinatörü olduğum ve İ.Ü.'de dağcılık çalışması yapmak isteyenlerin İ.Ü.S.B. Dağcılık Şubesiyle ilişkiye geçmeleri bildirilmekteydi. Bu son yazıdaki kararlara uyulmaması üzerine İ.Ü.S.B. Başkanlığı'na 7 Ekim 1997 tarihli bir yazıyla başvurarak gerekli önlemlerin alınmasını istemiştim. Ayrıca Prof. Dr. Turgay ATASÜ, kendisine onay için gelen dağcılık faaliyeti yazılarında Dağcılık Koordinatörü'nün onay notunu ve imzasının bulunmasını istemişti.
İki dağcı grubunun kaynaşması amacıyla, 1990 - 2000 döneminde İ.Ü.S.B.K. Avcılar Dağcılık Kolu Sorumlusuna, Merkez Kampüs'teki dağcılara bazı konularda ders vermesini önerdim. Bunu kabul etti, fakat bir konuda bir kere ders vermesi bile oldukça zor gerçekleşti. Ardından aynı amaçla bir ortak faaliyet yapıldı ve burada Merkez Kampüs Dağcıları'nın eğitim çalışmasına katılmadığı söylendi. Oysa böyle bir şeyin olmadığını dağcılar fotoğraflarla kanıtladılar. Yaratılmaya çalışılan bütün olumsuzluklara rağmen, eşgüdümlü etkinlikleri sürdürmeye çabaladım. Amacım, İ.Ü.S.B.K. Dağcılığının birliğini, bütünlüğünü ve daha büyük faaliyetleri başarmalarını sağlayacak zemini yaratmaktı.
Bu amaçla ve böyle çabalarken, 5 Ekim 2000 günü yapılan İ.Ü.S.B.K. Yönetim Kurulu Toplantısı'nda 6. maddede dağcılığın gündeme geldiğini, yapılan görüşmede, İ.Ü.S.B.K. Dağcılık Koordinatörlüğü'nden alındığımı 9 Ekim 2000 Pazartesi günü şöyle öğrendim: İ.Ü.S.B.K. Yönetim Kurulu Üyesi olan Avcılar Kampüsü dağcılık sorumlusu beni telefonla aradı ve 'Turgay ATASÜ bundan sonra faaliyet yazılarını benim onaylamamı istedi. Sizin Aladağlar'a bir faaliyetiniz varmış. Bizim de aynı tarihlerde Süphan'a bir faaliyetimiz var...'. Dahası, 5 Ekim 2000 günü Aladağlar'a yapılacak faaliyet için verdiğim ve İ.Ü.S.B.K. Müdürü Yrd. Doç. Dr. Ali KÜÇÜKOSMANOĞLU'nun işleme koyulduğunu söylediği yazının durumunu 12 Ekim 2000 tarihinde sorduğumda, İ.Ü.S.B.K.'dan bana şu söylendi: 'Yazınız işleme koyulmadı, bunun için dağcılık koordinatörüyle görüşmeniz gerekiyor.'
